Grieks extreem-rechts: rillingen over mijn lijf

Dat de extreem-rechtse partij De Gouden Dageraad geen ‘lekkere jongens’ zijn, was me al langer duidelijk. Maar dat het live zien van een grote groep aanhangers zo’n indruk op me zou maken, had ik niet verwacht.

Tijdens het winkelen in Piraeus afgelopen zaterdag werden we verrast door een groep zwartgeklede, luidkeels leuzen roepende ‘wilde beesten’ die partijfolders uitdeelden.

Gewelddelicten
De agressie die de groep uitstraalde was vreselijk. Meerdere leden van deze partij zitten vast wegens gewelddelicten. Maar ondanks dat hebben ze vele aanhangers in Griekenland, vooral sinds de crisis doet de al in 1980 opgerichte partij het goed.

Neonazi-partij
Vorige week waren we op vakantie in Polen en hebben daar onder meer Auschwitz bezocht. Een monument ter nagedachtenis aan de totale waanzin van het naziregime. Ondanks het feit dat De Gouden Dageraad ontkent een neonazi-georiënteerde partij te zijn, is het meer dan duidelijk dat er veel overeenkomsten zijn. Hun haat jegens buitenlanders steken ze niet onder stoelen of banken en ze schromen ook niet om geweld te gebruiken. De stem van hun leider lijkt zelfs op die van Hitler. De partij staat voor traditie, het geloof en ‘Griekenland voor de Grieken’. 25 Januari zijn er weer nieuwe verkiezingen en de partij staat in de polls nu op de vijfde plaats. De partij had achttien van de driehonderd zetels in het laatste parlement.

Onveilig gevoel
Zaterdag was ik samen met mijn dochter in een winkel in een drukke winkelstraat in Piraeus, toen we de groep schreeuwende mensen hoorden. Ergens in mijn achterhoofd had ik meteen al het gevoel dat ‘zij’ het waren. In de deuropening zag ik hun vlaggen (van veraf net nazivlaggen) en hun zwarte kleding viel meteen op. Het geluid van hun stemmen gaf de indruk dat ze al aan het vechten waren, of elk moment konden aanvallen. Ik voelde me dan ook niet echt veilig in het kleine winkeltje waar we stonden en besloot naar de Zara aan de overkant te gaan.

Onwerkelijke scène
In de ingang van die winkel stond een moeder met een huilend kind aan haar hand, dat totaal van streek was door wat ze zag. Haar moeder was zo overdonderd dat ze waarschijnlijk was vergeten om haar kind de winkel in te trekken. Verder stonden veel mensen zonder iets te zeggen het tafereel gade te slaan. De groep, die bestond uit mannen en vrouwen van uiteenlopende leeftijden, werd in toom gehouden door enkele echt zware jongens. Politie was in geen velden of wegen te bekennen. De hele scène had iets onwerkelijks, want na tien minuten –  alsof er niks gebeurd was – ging iedereen gewoon verder met winkelen.

Raar gevoel
Ik heb me in de dertien jaar dat ik hier woon nog nooit zo raar gevoeld. Terwijl de discussie in de meeste media nu gaat over de kans dat Griekenland uit de euro en uit de EU zou gaan, maak ik me meer zorgen over de ontwikkeling van deze griezelpartij.

More from this category

Lizzy Koster