Griekenland, daar word je gek van de bureaucratie

Israëliërs zijn bot en Chinezen eten hond. Om over die luie Egyptenaren maar te zwijgen. Onze Wereldwijven nemen de vooroordelen over hun land onder de loep. Lizzy Koster woont in Griekenland en wordt gek van de bureaucratie.

Drie jaar geleden heb ik mijn auto verkocht aan mijn buurman. De overdracht vond plaats bij de KEP, het lokale servicekantoor hier op het eiland.

Doorgeefluik
De KEP is in het leven geroepen om burgers te helpen met communiceren met de overheid. Het kantoor is als het ware een doorgeefluik. Het zou ervoor moeten zorgen dat je papieren op het juiste overheidsbureau terechtkomen. Een geweldige uitvinding vond ik, totdat ik afgelopen januari een brief ontving.

De belastingdienst
Ik had post gekregen van de belastingdienst, ik had geen wegenbelasting betaald in 2012 en had een dikke boete te pakken: 600 euro. Dit moest een misverstand zijn, want het betrof de auto die ik al in 2011 had verkocht. Toch maar even langs de KEP, zij zouden dit wel recht kunnen zetten. Hoe naïef kon ik zijn.

Computer
De dame keek in haar computer en kwam tot de ontdekking dat de auto nog steeds op mijn naam stond, de overschrijving had in de virtuele wereld helemaal niet plaats gevonden. Er was dus iets misgegaan, maar wat? Helaas, zij kon hier op dit kantoor niets voor mij doen. Pardon? En hoe nu verder, vraag je dan nog beleefd. Ze kon wel een verklaring opstellen voor de belastingdienst. In dit schrijven zou ze dan melden dat de koop op dit kantoor had plaatsgevonden en dat de nieuwe eigenaar destijds verklaarde dat hij de auto in 2011 gekocht had. Misschien kon met dit document de fout worden hersteld.

Zes weken later
Zes weken later kwam er een antwoord op mijn probleem: helaas, de belastingdienst kon de boete niet van mijn naam halen en het advies was om maar even langs te komen op het kantoor op het vasteland*. Daar aangekomen, bleek dat de auto pas kon worden overgeschreven, als alle openstaande belastingen betaald zouden zijn. Zo kwam ik er dus achter dat de koper van de auto, al die tijd gewoon onverzekerd had rondgereden, en ook het afgelopen jaar geen wegenbelasting had betaald. Mijn frustratie werd nog groter. De koper heeft bijna geen werk, geen inkomen en kan de openstaande belastingen niet betalen. Lang leve de crisis!

Een map vol gestempelde formulieren
Nu zijn we weer een maand verder, en ondertussen ben ik al weer twee maal afgereisd naar het belastingkantoor en het auto-overschrijfkantoor op het vasteland, samen met een Griekse vriend die mij kan helpen met het opstellen van alle verzoeken die ik moet indienen. Ik heb inmiddels een map vol met ondertekende en gestempelde formulieren met protocolnummers die ervoor zouden moeten zorgen dat ik niet de dupe blijf van een fout die gemaakt is door een overheidsdienst.

Politie
Bij elke balie kijk ik keer op keer naar gezichten die alleen maar ongeïnteresseerdheid, onvriendelijkheid en onkunde uitstralen. Niemand die een beslissing wil nemen die tot een oplossing kan leiden: van het kastje naar de muur. Zelfs de directrice van het belastingkantoor is niet in staat om de boete van mijn naam te halen. Daarvoor moet eerst de politie ingeschakeld gaan worden. Procedure is in gang gezet.

Griekse sage
God zij dank was er een man bij het auto-overschrijfkantoor die enig begrip had voor mijn situatie en de auto van mijn naam heeft afgeschreven: Echter de niet betaalde belastingen blijven nog steeds op mijn naam staan tot het moment dat ze door de nieuwe eigenaar vereffend worden. Als de politie er niet voor kan zorgen dat hij de boetes gaat betalen, is er nog één mogelijkheid. Ik kan me dan richten tot de dienst die overheidspersoneel kan berispen en zelfs ontslaan. Deze Griekse sage is dus helaas nog niet ten einde.

Bureaucratie
Bureaucratie. Een begrip dat kleeft aan Griekenland, en waar je de volledige betekenis pas van begrijpt als je er zelf mee te maken krijgt. Je voelt je machteloos en vooral heel boos en gefrustreerd. De bureaucratie zit zo diep geworteld in dit systeem, dat ik me werkelijk afvraag of dit ooit zal verdwijnen. Het werkt demotiverend en vreet energie en bij alles wat officieel geregeld moet worden, komt het om de hoek kijken. Ik leer elke dag weer iets meer over hoe gecompliceerd de zaken in dit land liggen. Griekenland het land van de oneindige beperkingen; het land waar de oplossingen zorgvuldig door de overheid op afstand worden gehouden. Dezelfde overheid die elke week weer een nieuwe hindernis opwerpt om de mensen het leven nog moeilijker te maken. Hervormingen noemen ze die hier. Mag ik even lachen.

*Sinds één jaar is er als gevolg van de opgelegde bezuinigingen geen belastingkantoor meer op Aegina, het eiland waar ik woon. De eilandbewoners moeten nu voor zaken die niet via internet kunnen naar Piraeus de dichtstbijzijnde stad op het vasteland. Kosten minimaal 14 euro en je bent zeker een halve dag kwijt.

Foto: Lizzy Koster – De balie van het kantoor in Piraeus. Dit is de voorkant van de balie.  Als gevolg van plaatsgebrek zie je overal waar je kijkt archiefmappen liggen en staan.

Lizzy Koster