Een wit huisje met blauwe luiken

Een wit huisje met blauwe luiken

Een paar maanden voor mijn vertrek in Januari had ik via een vriendin een huurhuisje op het eiland gevonden. Dolblij was ik met mijn eigen onderkomen op loopafstand van de haven; een oud wit huisje met blauwe luikjes. De druif, Jasmijn, Bougainville, de reuze Oleander en de schilpad op het binnenplaatsje maakten het helemaal af.

Dit alles kwam toch redelijk in de buurt van de enige droom die ik ooit in mijn leven heb gehad: wonen in een Grieks wit huisje met blauwe luiken.

Koud!

Mijn huisje was één van de oudste in de straat met muren van wel een halve meter dik, opgebouwd uit grote brokken steen. Dit zou lekker koel zijn in de zomer en de kou buiten houden in de winter. Met de nadruk op zou, want ik geloof dat ik het nog nooit zo koud in mijn leven heb gehad als die eerste wintermaanden in Griekenland. Het huisje had geen verwarming en helaas ook geen open haard. Had er niet echt op gerekend dat het in de wintermaanden ook best koud kon worden op Aegina. Na zonsondergang werd het waterkoud en moest je echt meerdere lagen kleren over elkaar aantrekken, zeker als je in bed stapte … Ook viel er die winter zelfs sneeuw, iets wat in de laatste 20 jaar niet was voorgekomen.

Back to basics

Ik zal nooit vergeten hoe het was om achter de computer te werken met een Kerosan kachel die alleen 1 kant van je lichaam verwarmt terwijl je andere kant nog gewoon van ijs is. Back to basics noem ik het maar. Weer even met je beide benen op de grond en je bewust worden van het feit dat een warm huis niet zo vanzelfsprekend is!

Metamorfose

De binnenkant van mijn paleisje was binnen een paar weken omgetoverd tot een kleurrijk geheel. Aan de buitenkant toonde het Grieks en van binnen was het Nederlands, kleurrijk met al mijn eigen spulletjes. Dus ook al was ik op zoek naar iets anders, het eerste wat ik deed was mijn directe omgeving omvormen tot iets vertrouwds in mijn eigen stijl.

Opknappen geen bezwaar

Mijn huisbazin, een echte Griekse dame, was geroerd en vond het prachtig. Mijn huis ging haar aan het hart, zei ze geregeld. Wat dat precies inhield is me nooit duidelijk geworden, daar ze nog geen dubbeltje aan onderhoud wilde uitgeven. Het was haar ouderlijk huis, waar haar vader en moeder tot voor voor kort nog in het souterrain hadden gewoond. Later leerde ik dat Grieken weinig tot niets aan het opknappen van een huurhuis uitgeven. Daarom was mijn huisbaas natuurlijk reuze blij met mij als nieuwe huurder die zonder klagen haar bezit opknapte.

Trots

Ik was super blij met mijn omgetoverde huisje en trots op hoe de verhuizing was gegaan. Ik had mijn hele hebben en houwen laten verschepen, was met mijn Smart naar Griekenland gereden en had 2 weken na mijn aankomst mijn beesten, Wim de kat en Bullie de hond laten invliegen. Hoe cool was dat, mijn mini gezinnetje was compleet! Ik was klaar om mijn nieuwe leven in Griekenland te beginnen in 2001.

Lizzy Koster